روزگارمان

رفتنت...قصه تلخ خداحافظی

roozegareman — Fri, 30 May 2008 08:19:18 GMT

هوای بارونی و صدای خداحافظی تو

هوای بارونی و صدای در هم شکستن همه خاطرات عاشقانه من

خواستن حلالیت تو و ذره های عشق من که به تو حلال شده

حالا مهر فارغ اتحصیلی من با مهر ویزای تو یکی شد

و شاید هرگز چهار شنبه بارونی خرداد و ساعت 3:25 از یاد من نره

از وداع های طولانی بدم می آد

خداحافظ رفیق و تنها “یادواره هجده سالگی”

نازنین

گذشته ها

roozegareman — Sat, 12 Apr 2008 14:56:18 GMT

خاطره ها چشم می خورند و

تخته ای برای دستان تو نیست

خنده ها اشک می شود و

فرصت تکراری نیست

تصویرها دهن کجی می کنند و

تو تنها می مانی

تنها...

«نازنین»

برفت مبارک

roozegareman — Sun, 03 Feb 2008 07:12:28 GMT

تولدم سلام...خوش اومدي...

چرا ناراحتي؟ نكنه از اينكه باز هم غريبانه متولد شدي و غريب اومدي دلخوري؟ سرتو بالا بگير اينبار عشق به تو لبخند زده و تبريك گفته...باز چته؟ منتظر بودي؟ ديگه منتظر چي؟ منتظر كي؟ خسته نشدي؟ من جاي تو صبرم تموم شده، تو هم بي خيال شو و بگذر...چي؟ نمي توني؟ چرا؟...

مي دونم بازم اوني كه مي خواستي نشد...مي دونم خاطره هاي غريب و گمشده اي از به دنيا اومدنت داري...چرا گريه مي كني؟ تو كه ديگه عادت كردي...خيلي وقته اشك نريختي، حالا روز ميلادت؟ حيف نيست؟ چرا نمي گي ته دلت چه خبره؟ چرا حرف نمي زني؟ دلزده نشدي از يه عالمه حرف تلنبار شده؟ كي مي خواي اينا رو بگي؟ نگو به وقتش كه منو نمي توني فريب بدي...داري بزرگ مي شي، الان خيلي ها آرزوي بزرگي و سن تو رو دارن...به بچه ها و كودك ها نگاه كن...باز كه بغض كردي، دوست داشتي جاي اونا بودي؟ جاي اونا هم كه بودي همين الانت رو مي خواستي....چرا روتو برمي گردوني؟ نكنه از منم دلخوري؟

حق داري...اينجا رو بهت حق مي دم...من هيچ وقت كاري برات نكردم...هديه من به تو هميشه غصه بوده و حسرت...مي دونم حسرت خيلي چيزا رو داري...مي دونم تو اين روز عين بچه ها حسرت خيلي چيزا به سرت مي زنه...مي دونم الان مدت هاست نه شمعي برات روشن شده نه ازت خواستن فوتش كني...بميرم برات كه حتي ازت نخواستم دعا و آرزو كني...تو كه مي دوني آرزوي تو با من سرابه...به چي دلخوشي؟ مي دونم برات دستي نزدن، جيغي نكشيدن، هورا نكردن و تو غرق نشدي...شاد شدي ولي غرقش نشدي...يه چيزي رو كم داري نه؟ اينقدر مظلوم منو نگاه نكن، چقدر مي خواي به رخم بكشي كه حقيرم و مقصر...نمي خواد خاطره هاي بد تولدات رو بهم بگي، مي دونم اصلا نمي خواي همون يه باري كه هديه غير رو گرفتي به ياد بياري...حق داري....

من براي تو اشتباه كردم، كاش به روز اومدن تو نرسيده تموم مي شد...سرتو برگردون منو ببين، بذار از همه خاطره هات همون يه باري كه تو خيابون تنها متولد شدي كنار ماگنوليا يادت بياد...يا همون باري كه تو سياه و سپيد شگفت زده ات كرد...مي دونم دلتنگ ماگنوليا تو لحظه هاي امسالي...گريه نكن، بر مي گرده...خيلي ها وقت انتظار تو بر نمي گردن

اينا رو ياد بگير، ديگه 22 ساله اومدي، بزرگ شو، بزرگ ببين، دلتو از خواسته هاي ميلادت بزرگتر كن براي تو هيچ اتفاقي نمي افته...از تمام دلتنگي ها و غريبي ات بگذر، تو خدا رو داري با دوستاي خوبي كه هرگز تو اين لحظه ها تنهات نذاشتن...يه روزي خودت اومدنت رو براي خودت سورپرايز مي كني...براي خودت كيك بگير، شمع بذار، روش بنويس تولدم مبارك و هي دست بزن، جيغ بكش، گريه كن...داد بزن و گريه كن و كنار ختطره هاي نداشته ات عكس بگير...بگذار هميشه تنهايي بزرگت كنه...حالا بازم منو ببين...

تولد 22 ساله سلام

تو همین جایی همیشه...

roozegareman — Sat, 10 Nov 2007 19:55:18 GMT

"ديگه دلم با هيچ كدومتون نيست...چيني بند زن سالهاست كه ديگه دلاي شكسته رو بند نمي زنه...

دوسش داشتم، اين جمله رو ميگم، فكر نمي كردم يه روزي دچارش بشم حالا:

" به غم چنان دچارم كه غم دچار من است"

فكر نمي كردم خواستن ماندني هايت خودخواهي است، فداكاري كجاي رفتن توست؟...از بودنم گذشتم كه كنار هم بودن سرنوشتمون بشه اما انگار اينم خودخواهيه...حالا ديگه دوست داشتن شده كافي نه لازم! اين تبصره جديد قانون علاقه است كه من نميدونستم...گناهم هميشه نا آگاهي بود و تو خسته از تربيت من...

منم خسته ام، اونقدر كه ساعت ها متر كردن پارك لاله و خيابوناي بي احساس تهران رو نمي فهمم...حتي دست كشيدن به شمشادها و نفس زدن بين اونا كه عادتم با نوك طلا بوده رو هم نمي فهمم...ديگه دلگير نميشم اگه مگنوليا تو آبي كمرنگش غرق شده و بي رنگي منو نميبينه يا حتي ديدن جاي خاليش رو نيمكت كناريم تو ايستگاه همميشگي اذيتم نمي كنه...گم شدم، وسط يه عالمه راه و بيراه گم شدم، دارم مي جنگم كه رها نشم از تو و نبينم اون طرف تر مرهم زخم هام كنار گذاشته شده، نبينم ديگه حتي برام ديدن عشق هم دست نيافتني نيست...يه عالمه حرف دارم، اين جاي من نيست، دويدن دنبال سرنوشت شده تقدير دل و حكم قلبم...يادم نمي اد كنار آمدن كدامين آرزو چادر زده بودم و كي غافل شدم كه طوفان زد و باختم...حالا بي پناهم و كوله بارم فقط خاطره است...به سرم زد همشونو بريزم تو سطل آشغال خاطره ها و سبك شم اما نشد، به سرم زد بسوزونمشون و خاكسترشونو بريزم رو سرم و نشد...مي دونم اكه خاك گور هم پاشيده شه نه من دلسرد و نه اونا فراموشم ميشن...گفتن كه بدي تكيه كردن روز نبودن تكيه گاهه و حالا من گرفتار و در به در پناه و تكيه گاه گم شده ام و منتظرم...انتظار واژه عزيز و عجيني شده برام...

گاهي دلم براي خودم تنگ مي شود، براي روزهاي سكوت و آرومم، براي روياهاي كوچك و آرزوهاي بزرگم، براي قهقهه هاي مستانه ام از بازي روزگار و عشق...براي تنهايي هاي بي غصه ام....

اين روزها- پاييز را مي گويم- اتفاق هاي عجيبي دلشادم مي كنه، ديدن هياهوي بچه ها كه از مدرسه تعطيل ميشن، قدم زنان بودن پيرمرد با همسر پيرش و شنيدن يواشكي جمله هاي عاشقان تازه شروع كرده...انگاري هيچ غمي نداري و تنها نيستي حتي ميون يه غالمه پيام كوتاه كه ميگه ديگه وقت نبودنمه...هيچي نمي فهمي...مث يه سنگ كبود كه آب روش جاري بشه و اگه بشكافه تقصير سنگ نيست...هميشه وقتي دنبال گوش شنوايي مي بيني پاي درد دل نشستي و يادت ميره مي خواستي حرف بزني، مي خواستي باشي، چيزايي مي خواستي كه همشو ازت دريغ كردن...حالا

" از ميان شكل هاي هندسي محدود به پهنه هاي حسي وسعت پناه خواهم برد"

روزاي خزونو دارم با سكوت خدا سپري مي كنم و بهش رسيدم، سكوتي كه حتي بامزي هم فهميد و من خنديدم...سپيده گفت: صدات كه خوب و شاده، گفتم چه نشستي كه آهن شدم و نگران ضربه هاي آخرم...حالا من ميگم عادت كردن به تنهايي از خود تنهايي سخت تره و

عادت مي كنيم...عادت مي كنيم....عادت ميكنيم...

نازنين

نیمه پنهان

roozegareman — Sun, 09 Sep 2007 07:53:18 GMT

کاش همه چی یه خواب قشنگ باشه٬ نه؟ پس بیدار شو٬ تو هرگز بزرگ نمی شی...

اشکاتو پاک کن٬ هنوز فرصت ها مال توان٬ از بودنت دفاع کن٬ نرو...نذار از خاطره ها ببرنت...بگو بیدار باشن که ندزدنت...راحت این حجم خاطره ها رو تو کوله بارت جمع نکردی...با اون یه تکه سهم عشقت چه می کنی؟ کجای نیمه پنهان دلت جاش می ذاری؟ مواظب رد پاهات باش...ببین کجاها و برای کیا اونا رو به یادگار گذاشتی؟ از این دنیا٬ از ماگنولیا نگذر...تو تبلور همه این خاطره هایی...راست گفت که زنها عروسک بازیشونم جدیه و حالا... صدای فریادتو کسی نمیشنوه٬ نه؟ انگار دارن تکه تکه ات می کنن٬ مثل مردنه...

می گفت مردن از کوری خیلی دردناکه و چشماتو تو هیچ مبارزه ای نده و من میگم مردن از نداشتن خاطره هات دردناک تره و مواظب حافظه ات باش...می ترسی؟ نترس...تو هرگز تو فاصله های سنتی گم نمیشی...دستاتو بسپر به نوک طلا و نوک سیاهت و راهی خونه مادر بزرگه شو که امن تره...می دونم می خوای فرار کنی...یه دفعه هولت دادن تو زندگی و توانایی نداری تغییرش بدی...بمون...بگو که کودکی زنده ات به لحظه های بزرگ شدن می ارزه٬ بگو که معجزه ها رو٬ حتی خدا رو تو همین دنیا داری...تو بزرگ شده همین روزگاری...نترس...بزرگ شدی؟ بگو که پاشنه کفش طلاتو جا نذاشتی و منتظر شاهزاده سوار بر اسب سپید نیستی...پا رو علاقه ات بذار و بگو اصلا مال این حرفا نیستی...پاره های وجودتو به دل شکسته ات بند بزن و راهی نشو...این روزا غم عجیبی توی قلبم پا می ذاره...یه دردی تو قلبمه و خاطره هامو به هم گره میزنه...روی یه پل گیر کردی و دست به مناجاتی...گذشتن از بیغوله ها کار من نیست...گذشتن از ارکیده٬ جهانتاب٬ میر هادی٬ باران و پیروز کار من نیست...از سرزمین رویاهام نمی گذرم٬ تلاش نکن...از تو شاید اما از خاطره هام هرگز...منو از من نگیرین...گذشتن از روزای برفی پر از صدای قهقهه هامون رو یادآور نشو...من آدم موندنم...دلهره هاتو می فهمم و هیچ کس نمی دونه با چه غوغایی دست به گریبانی٬ میدونم نمی خوای بزرگ شی...می دونم از واقعیت ها همیشه میگریختی و اینبار هم به بهانه نگه داشتن همه رفاقت ها و خاطره هات بگریز...

خسته عاصی...کعبه آمالتو حفظ کن و بجنگ...اشک نریز...خدا به خاطره های تو رحم می کنه٬ می دونم

کاش همه چی یه خواب قشنگ باشه٬ بیدارت کنن٬ دردونه ات رو بدن دستت و بگن برو بازی کن٬ این حرفا حالا خیلی زوده...خیلی زوده...

"نازنین"

سبب منم که می شکنم...

roozegareman — Sun, 01 Jul 2007 08:55:18 GMT

ببار ای نم نم باران...دلم تنگه...

دفعه اول با خودم اومدی دانشگاه و بهت نشونش دادم...

دفعه دوم عکسهاش دستم بود و دیدیش...به جای تبریک به تلاشم، گفتی: مطمئنی واسه خودت اومده؟ تو دلم ازت ناراحت شدم...با خودم گفتم می تونستی چند روز بعد بگی نه اینکه اولش بزنی تو ذوقم!

دفعه سوم چتم و باهاش خوندی...اومدی پیشم و کنار خنده من از به واقعیت پیوستن حرف تو و رفتنش ، مردونه گریه کردی...

دفعه چهارم نوشته هامو خوندی و لبخند زدی و گفتی: تا کی؟ نمی فهمم.

بعد از اون نگران شدی...نگران از شلوغی دور و بر من و انواع آدمای رنگین که من نمی دیدمشون...بهت گفتم به من اعتماد کن...سکوت کردی

من به این رفتن ها و جا گذاشتن سهمم تو بخشی از سرنوشت عادت داشتم و تو نه...

مدت ها از همنشینی من و تنهاییم می گذشت و تو نبودی...دیوار به دیوار اتاق هم بودیم و بین خنده های تو از شنیدن حرف های عاشقانه و گریه های پر از نبودن من فاصله ها بود...

صحبت گذشته ها نیست...نگرانی هات رو دوست دارم...بیمی که از آینده من در چشمان توست، آشناست...من به حرمت این بیم و نگرانی ها ایستادم...تو دویدن پر سرعت دیگران من توقف کردم و نمی خوام که برم...نپرس چرا...هنوز از یه عشق ناکام اندک خاطراتی برام مونده که لحظه های سخت رو شیرین و پر کنه...از حضور آدم ها نترس...با دعای من این حضور سایه وار فقط سایه می مونه...از دل کوچیک و احساسات منهم واهمه نکن...آدما یکبار فرصت همه چی رو دارن و من این فرصت را عاشقانه باختم...ببین چطور من و خدا به قسمتم و رفته ها و نا گفته ها می خندیم...تو هم بخند و به من امید بده که هستم و امانت دارمی...من یکبار همه چیو از دست دادم و مردم...دیگه چیزی واسه از دست دادن ندارم...حتی زمان سادگی هم گذشته...هنوز خودمو با یک فریب عاشقانه گول می زنم و قشنگه...

ببار ای نم نم باران...دلم تنگه...

از وقت نموندش حصاری تنیدم و نشستم به نظاره...دور این حصار آدمایی هستن که تکه ای از خاطرات پر آرامش من هستن...به قداست خاطره ها و خوبی هایشان نگهشون داشتم نه بیشتر...غصه تنهایی یک لحظه است...شیطنت های زندگی رو بازی زندگی ندون...به شرارت های دختری من فرصت بده...یه روزی این شوخی های ۲۰ ساله بزگ میشه و فراموش...به خنده های از ته دلم و بازیگوشی هام امان بده...اجازه بده این رویاها نوازش شبم بشه که از کابوس هام بی خبری... از اینکه تو امتحان خدا رفوزه شدم بی خبری...فرارم از رایحه آشنایش و خاطراتش رو نمی دونی...راه فراموشی همین صبر و ایستادن است...نگو به چه بهایی...من بها و بهانه ام هر دو با هم راهی سفرن...

امانتدار من...بعد خدا ، امانتم بدار و کنارم باش...نگران سهم من از زندگی نباش...اون بالا یه خدایی دارم که دستاش تو دستمه...از اون بخواه هرگز دستامو تنها نذاره...هرگز...

"نازنین"

یقین دارم

roozegareman — Mon, 04 Jun 2007 20:59:18 GMT

یقین دارم پشیمان روزی باز می گردی...

پشیمان و سرافکنده مثال بید مجنونی که از خجلت همیشه سر به زیر دارد، تو روزی... باز می گردی!

با هزاران گفتنی در دل، به سویم باز می گردی!

زمانیکه تو را چون ساغری خالی و بشکسته به کنجی افکنند، پشیمان باز می گردی!

شوق دیدار مرا داری ولیکن شرم نگذارد !

به چشمانت نگاه می کنم اما نمی خواهم تو را چون پیش...!

سراپای تو را بی اعتنا خواهم نگاه کرد!

دلت خواهد شکست روزی .... آنسان.... که بشکستی دل ما را !

به وقت رفتن از پیشم ،

چنان ...بی اعتنا خواهم گذشت از تو

که از سردی آن ، قلب تو یخ بندد!

اگر همپای هر چه آسمان گریی،

محال است اینکه بتوانی تو ... جایی در دلم یابی!

محال است اینکه بتوانی، دل زار مرا ...مایل به خود سازی!

ندارم نفرتی از تو... ولیکن....

آنچنان آزرده دل هستم که حتی گر خدا خواهد،

نخواهمت دیگر ای دوست...!

دلت خوش بود...

دلت خوش بود که زیبایی

دلت خوش بود به هر کاری توانایی

دلت با وعده هایی از رقیب خوش بود

دلت خوش بود که هر سازی که بنوازی، برقصند خرد و پیر با آن

گمان کردی فلک همواره می گردد به کام تو

گمان کردی که چون بالانشینی همچو گل،

خاری دهی ما را که چون خاری؟!

گمان کردی خدا نادیده می گیرد، چه ها با حال ما کردی؟!

شب سر در گریبانی ندانستی چه کاری می کند با دل...

کنون سر در گریبانی؟!

پشیمان روزی آخر باز می گردی

نگاهت ملتمس از من طلب دارد

ببخشایم هر آنچه کرده ای با ما

به من گویی:

سرم بشکن، دلم بشکن، غرور شرقی ام بشکن، ولیکن عهد خود مشکن، چنان بی اعتنا مگذر !

به سویت آمده ام

وامانده ام دیگر

کسی را جز تو نشناسم...

پشیمان روزی باز می گردی

جهنم را همین دنیا به چشم خویش می بینی

جهان را مالکی باشد خدا نام

نمی بخشد اگر دل بشکسته ای را بشکنند باز...

پشیمان روزی باز می گردی

یقین دارم تو روزی باز می گردی...

" نازنین"

پرهیزکاری های صوفیانه

roozegareman — Sun, 15 Apr 2007 19:47:18 GMT

در اين هستي غم انگيز

وقتي حتي روشن كردن يك چراغ ساده ي « دوستت دارم»

كام زندگي را تلخ مي كند

وقتي شنيدن دقيقه اي صداي بهشتي ات

زندگي را

تا مرزهاي دوزخ

مي لغزاند

ديگر – نازنين من –

چه جاي اندوه

چه جاي اگر...

چه جاي كاش...

و من

– اين حرف آخر نيست –

به ارتفاع ابديت دوستت دارم

حتي اگر به رسم پرهيزکاري هاي صوفيانه

از لذت گفتنش امتناع كنم.

بهار من و تو

roozegareman — Mon, 02 Apr 2007 08:23:18 GMT

عید که آمد،

فکری برای آسمان تو خواهم کرد

یادم باشد

روزهای آخر اسفند

دستمال خیسی روی ستاره هایت بکشم

و گلدانی

کنار ماهت بگذارم...حالا کمی صبر کن

بهار که آمد،

فکری برای آسمان تو

و سطرهای پنهانی خودم خواهم کرد...

وقتی همین شعر رو خوندم گفتم راست می گی ،صبر می کنم، بهار که آمد یه فکری برات می کنم...فکری برای خاطره هام که پر از توست و دنیای تو که پر از نبودن منه...به تلافی و انتقام نمی رسیم، اما چقدر باید ببخشم...می دونی دلتنگیت همیشه جلوتر از خودت هست؟...دلتنگی بی تو...هر طرف پرتت می کنم بر میگردی، می خندی، چشمات مهربون می شه، صدات لرزش دل میشه...می آم ازت دور شم، یاد تمام حرف ها و پنهانی های همیشگی می افتم، ازت حرص می خورم که چرا من؟ اما خاطره ها هجوم می آرن و من میشم همون شلمانی که بودم...

این دفعه قلبم داره خوب کار می کنه...منتظره...بین او پرنده های بی معرفتی که رو پشت بوم براشون دونه می ریختی، منم هستم، پرواز نکردم که بگی بی معرفتم و بیشتر دوسم داری...هستم...وجود دارم...هر چقدر که ازم فرار کنی...

بهار داره تموم میشه...هنوزم نه فکری برای آسمان تو کردم نه سطر های پر خاطره خودم...

نمی تونم هم باران باشم که هر وقت آمدم خیس شوی...

اگر چیزی نمی گویم

سکوت نکرده ام

آب بالای سرم رسیده

دریایی که در چشمان تو ست

حالا دیگر از من

شناگر ماهری ساخته...

" نازنین"

مرگ من روزی فرا خواهد رسید...

roozegareman — Wed, 28 Feb 2007 20:36:18 GMT

انگار مرده ام...

نمی دونم خوابه یا نه؟...

ولی فکر کنم واقعا مردم...آره، بدجوری سردمه...می گن فقط مرده ها اینجوری تن لرزه می کنن...خیلی سرده،لباسام کو؟ آخ...درد دارم...تمام بدن یخ زده ام درد می کنه...

اینجا کجاست؟ وای...تخت کناری چقدر شبیهمه...

اینجا هر جا هست با من قصد شوخی داره، آخه خودم و کنار خودم خوابوندن...اما نه، دو نفر دارن می آن سمتم...لباسای سفید تنشونه...چی کار می کنن؟ دارن می زنن...چرا اینقدر می چرخونن؟ سرده...می رم جلو، می خوام دستاشونو بگیرم نمیشه،

اینجا کجاست؟ هر کاری میکنم نمیشه، اون منم زیر دستاشون،

گفتم مرده ام! چه زود، تازه فهمیدم!، من مرده ام و حالا روحم، یه روح که قدرت هیچ کاری رو نداره، چقدر سرده، چه جای بدیه، همه پیش هم خوابیدن، هیچکی لباس تنش نیست، خجالتم کمتر میشه، دارن منو می چرخونن، مث یه بازی می مونه دارن باهام بازی می کنن؟ پس من چرا ساکتم؟ مث همیشه بازنده ام،چشامو هم باز نمی کنم آخه مرده ام دیگه، ولی اونا دارن بدجنسی می کنن، من سردمه، حواسشون نیست، من درد دارم، نمیفهمن ،بی انصاف ها! حالا دارن غسلم میدن، هیچ لذتی نداره، عین یه گوشت لخم محکم اینور و اونورم می اندازن که مثلا غسلم بدن، نفهمیدم چی شد که مردم؟!

داره گریه ام می گیره، نمی دونستم روح ها گریه می کنن ،آخه دردم می آد اینجوری پرتم می کنن و سرسری می شورنم، اینجا پنجره داره ،یه شیشه کوچیک، یکی به نظرم آشنا می آد...مادرمه کنارش هم آرامه است، آخ مادرم چه اشکی می ریزه،

مامانی گریه نکن، منو ببخش، من خیلی سعی کردم سرنوشتت و تکرار نکنم، آخ مامانی می خوام بیام بیرون، بغلت کنم با موهام بازی کنی، مامانی اینجا کجاس؟ نزدیکت میشم، منو نمیبینی اما من اشکاتو از پشت شیشه هم لمس می کنم، دلم برات تنگ شده ،مامانی جونم خیلی چیزا می خواستم که نشد، می خواستم شکست نخورم، چوب سادگیمو عین تو نخورم که نشد، راستی مامانم تو می دونی چرا من مردم؟ وای داره حالت بد میشه ،نمیتونم بگیرمت که زمین نخوری، از بس اونا بد میشورن عصبانی شدی، می رم بهشون بگم یواش تر نمیشنون،

آخ آرامه تو اومدی اینجا چی کار؟ نیومده هم میدونستم تنهام نذاشتی و رفیق نیمه راه نبودی، باور کن، آری توام نمی دونی من چرا اینجام؟ هنوز خیلی حرفها داشتم، نا گفته هام باز هم موند، یادته می خواستم باشم و نشد من چرا اینجام؟ دفترهامو وقت نکردم بهت بدم ولی اونا مال توئه، راستی وصیت هم نکردم چقدر کار داشتم باهات ،من چرا مرده ام؟ هنوزم انگار خواب نیست، گریه نکن کوچولوی عاشق من، کاش منو می دیدی، باز هم چشات قرمز میشه ها ،دارم ازت خجالت می کشم آخه من لباس تنم نیست، گرچه هیچ وقت هم لباس درستی نداشم، دیگه غصه نخور، نیستم که حرص بخوری ولی دلم برات تنگ شده، خیلی زود بود آخه! فینگیلی من یادت باشه خیلی کارها باید بعد من بکنی، خیلی جاها هم باید بری، همه اونجاها که با هم رفتیم و اونجاها که خواستیم بریم و نشد...نامه هامو یادت نره...یادت نره عشق سهم من که نشد اما تو همیشه عاشق بمون،

هدیه کجاست؟ باز این جوجوی من بی معرفتی کرد، نکنه می دونه چرا مردم و نیومده؟ آخه حالش هم بد می شد، هنوزم نگران تنفسش هستم، آرامه یه وقتی بذار ببرش دکتر، بچه ها از هم جدا نشینا... با هم پیش من بیاین که بدونم با هم هستین...

وای چرا از این غسالخونه بیرونم نمی کنن؟ دارم خفه میشم ،وای آرامه ببین خاطره هامو هم دارن می شورن، درد می کشم، درد رنج عشق و علاقه ام... بوی تعفن خاطراتم با اونا که خنجرو زدن داره حالمو بد می کنه، چه خوب که دارن از این خاطره ها سبکم می کنن...تموم میشه، پنبه ها رو دارن میذارن،تو نگاه نکن این سفید پوش ها هم نمی دونن چرا مردم،دیگه دارم می آم بیرون،روی یه تخت خوابوندنم،نمی دونستم روزه و اینهمه سرده ،ولی بد شد روی چشامو بستن ،خیلی هم شلوغ نیست، انگاری غریب مردم چون هیچکی نفهمیده چرا مردم!

آخی هدیه رو ببین... چه آروم داره اشک میریزه، عزیزکم... هیچ وقت نفهمیدم چقدر دوسم داره؟ فقط می دونستم با خنگیم دردسرشم... کاش صدامو میشنیدین، دلم خیلی تنگ شده براتون، بقیه دوستام هم اومدن ،چقدر دنبال یه فرصتی بودم همه دوستام اینجوری دور هم جمع بشن...

دارم اشتباه می بینم؟ همشون اومدن... آره خودشونن، نکنه می دونن چرا مردم؟ گرچه بعضی هاشون بد جوری روحم و احساسم و کشتن، حالا اومده بودن چیکار؟نکنه اومدن واسه حلالیت؟ از من...من دستام خالیه، دیده نمیشم اونوقت اینا اومدن واسه چی؟ اینجام راحتم نمی ذارن، اومدن واسه انجام وظیفه، دلم می خواست می دونستم چه حالی دارن...

آرامه تو خبرشون کردی؟ همشون با هم! همه اونایی که از هم پنهانشون می کردیم، همه اونایی که هر کدوم یه تیکه روحم و بردن و با هزار زخم پس آوردن، براشون تعریف کن جای زخماشون تو غسالخونه هم نرفت... اومدن چیو ببینن؟ رفتنمو؟ واسه هیچ کدوم کم نذاشتم و خوب جوابمو دادن، اونا سهمشونو گرفتن، واسه چی اومدن؟بازم سردم شد، چهره هاشون خاطره هاشونه، وای خسته ام... کجا می برنم؟ داداشم، امینم هم هست، اومده بدرقه خواهرش،قربون اشکات بره خواهر، اینقدر مرد گریه نکن می شکنم، می بینی همه اونایی که با هم حرفشونو می زدیم اومدن، عصبانی نشی ها، من حق همشونو دادم، عزیزکم، دادا... تنهام نذاری ها... دلم می گیره ،

اون گوشه که همه دارن نماز می خونن پدرم وایساده... آخ پدر، بابا... چقدر بود که نگفته بودمت... منو ببخش بابا، خیلی تلاش کردم نازنین خوبت باشم، پاک... خالص... معتقد... روزگار بد کرد، بهم سیلی که تو باید می زدی رو زد و...هیچ وقت بهت نگفتم اما خیلی دوستت داشتم و دارم، همیشه هم منتظر خوندن شعر های عمادرام با صداتم...

راستی امین، بابا... چی شدکه من مردم؟ مگه خواب نبود؟ وای چقدر طول کشید، چی کارم می کنن دیگه؟ سردمه و همش دارم حرف می زنم مث اینکه دیگه آخرشه، ببین چه گودالی انتخاب کردن، عمیق، بزرگ، تاریک... گریه نکن مامانم، هدیه، آرامه رو آروم کن... امین، بابا روحواست... یواش، یواش خاکم بریزین... نفسم نمی آد... اینا اومدن اینجا که چی؟ همشون با هم؟ با خاطره ها؟ دست بردارین، مگه نگفتی برم؟ مگه نگفتی دیگه وجود نداره واسه چی اومدی؟برای مرگم کسی علف خورده فرض نشد... باور کن، کشتیم...کشتیم...تو چی؟ اومدی تقاص بگیری؟ دارم میرم که پس بدم دیگه...نزدیک بودی و محرم... با همه بازی هات و دروغ هایی که شنیدم، وای با همتون حالا که دیر شده حرف ها داشتم، آرامه ببرشون... دارم خفه میشم... نمی تونم... اون یکی هم هست، تو هم نفهمیدی چه جوری مردم؟ دیدی بزرگ نشدم! آخر دیدی فسقلی موندم و فرصت نشد بزرگ شم!... یادمه این راهو با هم اومدیم... تنها هم که شدی بیا، شعر بخون... فکر می کنی می رم پیش خاله؟ خاک هم سرده... بابا دستاتو بده... مامانی من می ترسم... آره ترسیدم... بچه ها منو حلال کنین... دارم میرم... درد دارم... دارین ازم کنده می شین... اونا چرا اومدن؟ اونا غریبه ان... نفس هاشون، گرمای تکرار حرفای مثل همشون... سرده، حالم داره بد... میشه صبر کنین... دارم میبینمش... اومد... بالاخره اومد... بعد اینهمه دلتنگی... چرا اینقدر دیر؟ کی به اون خبر داده؟ چقدر تحقیر شم؟ نه وسیله پدیرایی، نه چهره درست و حسابی... جرزن... اینجا اومدی که ثابت کنی هنوزم بهترینی؟ یادم اومد همین چند وقت پیش ها به آرامه گفتم" به عشق همه چی بخشیده میشه"... تو چی؟ می بخشی؟ اینا رو میبینی؟ جای تو پر نشده هنوز و نمیشه... چرا دیر اومدی؟ انتظارم و اینجوری تموم کردی بی انصاف؟ اشک چشماتو درد می آره... جان جان از دست رفته ام غمگین نشو... سرده... مث احساس تو...

خاک راهمو گرفته... دیگه نمیبینم... صدا می آد و ضربه های انگشت می خوره...

انگار مرده ام...نمی دونم خوابه یا نه...نمی دونم...کاش...نمی دونم...

" هر که شد محرم دل در حرم یار بماند "

" نازنین"